این شهید بزرگوار دوران تحصیل را تا سال دوم راهنمایی در زادگاهش پشت سر گذاشت؛ اما شوق کمک به خانواده، او را بر آن داشت تا تحصیل را رها کرده و دوشادوش والدینش به کار و تلاش بپردازد. او در تأمین معاش، دست‌رنج خود را از راه کشاورزی و گاه قالی‌بافی به دست می‌آورد.

در روستا، او را به خوش‌رویی و گشاده‌رویی می‌شناختند. در کنار کار، همواره پیش‌قدم در امور خیر بود و سهمی چشمگیر در ساخت مسجد و حمام روستا داشت. روحیات معنوی‌اش، از او جوانی ساخت که انس با نماز شب را برگزیده بود و در محافل عزاداری، حضوری فعال و پرشور داشت. ولایت‌مداری، شاخصه بارز اخلاق و منش او بود؛ به‌طوری‌که همواره دیگران را نیز به پیروی از ولایت فقیه فرا می‌خواند. سرانجام، این شوقِ خدمت به دین و میهن، او را داوطلبانه به میدان‌های نبرد کشاند و در پی اصابت ترکش نارنجک دشمن بعثی، به فیض عظیم شهادت نائل آمد